انتظار فرج يك تمرين فكرى است . اگر نگوييم متواتر ، دست كم مستفيض است كه « افضل اعمال امتى ، انتظار الفرج من الله عزوجل » . در روايت ديگرى كه اهل سنت همان نقل كرده‌اند ، مسلمانان صدر اسلام وقتى مىخواستند از هم جدا شوند ، سورهء « والعصر » را مىخواندند . الآن ما در چنين وقتى به يكديگر مىگوييم خداحافظ ، بعضى مىگويند : « ياعلى » . ممكن است گروهى بگويند : « به اميد ديدار و . . . اما در زمان رسول الله ( ص ) مردم سورهء والعصر را براى هم مىخواندند ؛ « والعصر ، ان الانسان لفى خسر ، الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر » يعنى الآن كه از هم جدا مىشويم يادمان باشد كه مشكلات بسيار است ، ما بايد همديگر را به صبر و عمل صالح سفارش كنيم ، بىصبر و استقامت راه به جايى نخواهيم برد . انتظار فرج ، بايد شعار شيعه باشد . يعنى همواره يكديگر را به انتظار و يادآورى فرج و ظهور امام دعوت كنيم . چرا پيشينيان ما روزهاى جمعه با اسب و سلاح از شهر خارج مىشدند . اين يك كار نمادين و تمثيلى بود . براى اينكه يادشان نرود كه فرج و ظهور در راه است . حرمت نهادن به مراجع ، همين فلسفه را دارد . ما به اين بزرگان را